Met de botte bijl
Deze week in krankzinnig nieuws: mannen met bijlen die inhakken op fonteinen van onschatbare waarde. Eens te meer wordt de krachteloosheid van kunst pijnlijk duidelijk; gelukkig waren onze romereizigers toen al teruggekeerd uit de heilige stad.
Natuurlijk is het tragisch dat er anno 2011 nog mensen zijn die het nodig vinden marmeren standbeelden op een dergelijke wijze toe te takelen, vooral omdat er geen andere verklaring voor gegeven kan worden dan pure, vernietigende balorigheid. Het lijkt de Nederlandse politiek wel.
Edoch, cynicus die ik ben, vind ik het interessant om de vraag te stellen die niemand schijnbaar hardop uit durft te spreken; wat zou het? Zijn we tegenwoordig niet in staat deze kunstwerken zodanig te restaureren dat de gedane schade spoedig vergeten is? De Trevifontein is immers zo vaak gefotografeerd dat het niet moeilijk zal zijn exact te bepalen hoe deze eruit heeft gezien. En zijn de grootste werken uit de oudheid niet net zo erg toegetakeld onder het mom van verlosser Jezus Christus, die in de middeleeuwen nog zo nodig elke afbeelding van een geslachtsorgaan vernietigd moest zien en daardoor mede verantwoordelijk is voor de teloorgang van zo veel 'heidense' kunst? Desondanks staan de historische musea wereldwijd vol met schitterende contraposten die menig aanschouwer ademloos doen staan van bewondering, of ze nou een marmeren vijgenblad tussen hun benen geplakt hebben gekregen of niet. Denk anders aan de sfinx in Egypte, die ook zonder mysterieus verdwenen neus nog steeds miljoenen toeristen per jaar richting Gizeh trekt; blijkbaar is ook toegetakelde kunst in staat schoonheid uit te stralen.
Sterker nog, misschien is er wel wat voor te zeggen dat toegetakelde kunst eigenlijk de mooiste kunst is; namelijk, als een kunstwerk na met de botte bijl verminkt te zijn nog steeds in staat is zijn oorspronkelijke pracht te behouden, is deze dan niet een stuk minder krachteloos dan we altijd gedacht hebben?
Lux Astrarum
12 september 'elf (het werd ook weer eens tijd)